شب میشه غم عالم دلتو میگیره یهو به خودت میای میبینی نه رفیقی نه خانواده ای شب خوابتم نمیبره اونی که تمثال زده اتاقش هی نگاه تمثالش میکنه نگاه کنه چقد تنهام نگاه کن چقد بی کسم باز میبینی نه با خودت میگی بزار برم یه قدمی بزنم میری بیرون نیمه شب هی قدم میزنی هی میگی ابی عبدالله نیمه شب ها از خیابان ها سراغم را بگیر هر چی راه میری باز دلت وا نمیشه یهو به خودت میای نه این دنیا بسته منو تنها گیرم بیاره اباالفضل ، من تو حرمت درد ندارم ، غم ندارم اباالفضل تو حرمت آرومم تو حرمت دیگه دلم آشوب نیست اباالفضل عاقبت در باب قبله روبه قبله میشوم